Nice - Polska Liga Żużlowa

Drużyna Marzeń

W styczniu 2011 roku, z okazji jubileuszu 60-lecia powstania sekcji żużlowej w ZKS „Stal” Rzeszów redakcja naszej strony internetowej przeprowadziła konkurs „Drużyna Marzeń”. Kibice-internauci oddając swoje głosy wybrali siedmiu najlepszych ich zdaniem i najbardziej zasłużonych dla rzeszowskiego sportu żużlowego zawodników. Startowali w różnych okresach, w różnych realiach, ale łączy ich jedno. Dostarczyli tysiącom podkarpackich fanów wielu wzruszeń i emocji. Oto wybrana przez kibiców Złota Siódemka 60-lecia w kolejności alfabetycznej.

Florian Kapała

ur.28.03.1929 - zm.19.11.2007

Jeden z pionierów sportu żużlowego w Polsce, startujący w polskiej lidze od początku jej istnienia. Do Rzeszowa trafił w 1958 roku z Kolejarza Rawicz  jako utytułowany już zawodnik, dwukrotny indywidualny mistrz kraju z lat 1953 i 1956, reprezentant Polski.  Na Podkarpaciu stał się prawdziwym sportowym bohaterem. Był liderem drużyny, która w latach 1960-1961 nie miała sobie równych w kraju, a potem jeszcze w latach 60-tych wywalczyła kolejne trzy medale ze srebra i brązu. Sam Florian Kapała jeszcze dwukrotnie zdobył tytuł indywidualnego mistrz kraju (1961-1962) ustanawiając długo nie pobity pod tym względem rekord. W 1961 roku wywalczył też historyczny, pierwszy „Złoty Kask”. Przez wiele lat wspaniale reprezentował Polskę na torach w całej Europie, był współtwórcą pierwszych wielkich sukcesów polskiego speedwaya- złotego medalu Drużynowych Mistrzostw Świata 1961 oraz brązowego 1962. Po zakończeniu kariery był trenerem w Toruniu, Tarnowie oraz Rzeszowie.  Był finalistą IMŚ w 1961 roku. Do dziś jest zaliczany przez fachowców do grona najlepszych zawodników w dziejach sportu żużlowego w Polsce. Imię Floriana Kapały nosi od 2008 roku stadion w rodzinnym Rawiczu.

Jan Krzystyniak

14.03.1958

Jeden z najlepszych polskich żużlowców przełomu lat 80-tych i 90-tych XX stulecia. Jeden z braci bliźniaków uprawiających żużel, wychowanek Falubazu Zielona Góra, do Rzeszowa trafił w 1989 roku z Leszna. Był wówczas bliski zakończenia kariery, postanowił ją jednak kontynuować na Podkarpaciu. W Stali jeździł tylko pięć lat, ale był to znaczący epizod zarówno w jego karierze jak i w dziejach speedwaya w Rzeszowie. Jan Krzystyniak był zawodnikiem niezwykle skutecznym, zdobywającym sporo punktów w meczach ligowych, dlatego też kibice Stali bardzo dobrze go wspominają.  Krzystyniak może się poszczycić wieloma tytułami mistrza Polski, w drużynie oraz w parach. Jako zawodnik Stali wywalczył tytuł indywidualnego wicemistrza Polski w roku 1989 oraz dwa srebrne medale Mistrzostw Polski Par Klubowych (wraz z Januszem Stachyrą w 1989 oraz 1990 roku). Jest też Krzystyniak rekordzistą zwycięstwa popularnego w Rzeszowie Memoriału Eugeniusza Nazimka, wygrał tą imprezę aż cztery razy.  Po zakończeniu startów Krzystyniak pozostał przy ukochanej dyscyplinie sportu jako uznany szkoleniowiec, wraz z córką prowadzi koło Leszna stadninę konną.

Maciej Kuciapa

23.11.1975

Dwudziesty sezon na żużlowym torze, w tym siedemnasty w barwach drużyny, w której się wychował. To „licznik” Macieja Kuciapy obowiązujący w roku 2011. Zadebiutował jako 17-latek w 1992 roku, szybko zdobywając sympatię kibiców i uznanie fachowców. Maciej należy do pokolenia wychowanków Stali, którzy dominowali na krajowych torach w połowie lat 90-tych minionego stulecia wśród juniorów. Był podporą zespołu, który zdobył złote medale w Młodzieżowych Drużynowych Mistrzostwach Polski w latach 1994-1995 oraz srebrny w roku 1996. Nie brakowało mu także osiągnięć w kategorii seniorów, największe to zloty medal Mistrzostw Polski Par Klubowych wywalczony w 2005 roku oraz srebro zdobyte pięć lat później. Kuciapa to już ostatni z jeżdżących w Rzeszowie zawodników pamiętający największy sukces ostatnich dekad- brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski, po który Stal sięgnęła niespodziewanie w 1998 roku. Pomimo dwóch epizodów, kiedy reprezentował barwy innych drużyn (ZKŻ Zielona Góra w latach 2001-2002 oraz RKM Rybnik w sezonie 2008) popularny na Podkarpaciu zawodnik stał się symbolem zespołu z ulicy Hetmańskiej.

Grzegorz Kuźniar

04.04.1948

Jeden z najlepszych i najdłużej jeżdżących rzeszowskich zawodników. Startował w latach 1968-1988 przez cały czas w drużynie Stali. Zaczynał karierę w niełatwych latach, kiedy to złote czasy Stali, drużyny Kapały, Kępy, Malinowskiego okraszone tytułami najlepszej drużyny w kraju odchodziły do lamusa. Grzegorz Kuźniar przez wiele lat był jaskółką niosącą zapowiedź powrotu do lepszych czasów i arką jednoczącą dawny speedway z lat 60-tych z drużyną jeżdżącą wśród najlepszych w latach  80-tych. W międzyczasie był liderem drużyny, która walczyła przez kilkanaście lat w II lidze. Zanotował też sporo sukcesów indywidualnych. W 1970 roku jako pierwszy w historii zawodnik z Rzeszowa zdobył medal (srebrny) Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski. Rok później wywalczył prestiżowy „Srebrny Kask”. Największy sukces odnotował jednak pod koniec kariery zdobywając w 1986 roku brązowy medal Indywidualnych Mistrzostw Polski, co dla wielu obserwatorów było sporą niespodzianką. Po zakończeniu kariery Grzegorz Kuźniar pracował jako szkoleniowiec.

Eugeniusz Nazimek

ur.27.02.1927 - zm.12.07.1959

Legendarny rzeszowski żużlowiec, do czego przyczyniły się nie tylko klasa sportowa i cechy osobowościowe, ale niestety także tragiczna śmierć na torze. Pochodzący z Przybyszówki Nazimek rozpoczynał karierę pod koniec lat 40-tych w Gwardii Rzeszów. Następnie wraz z całym zrzeszeniem Gwardia trafił do Bydgoszczy, skąd powrócił nad Wisłok już na stałe w połowie lat 50-tych. Był jednym z pierwszych zawodników, którzy testowali skonstruowanego w rzeszowskiej WSK- FIS-a. W drugiej połowie lat 50-tych Eugeniusz Nazimek był już liderem drużyny Stali, która rozpoczęła szturm ekstraklasy, zakończony awansem w 1957 roku. Jednocześnie spełniał się jako trener. Mało dziś osób pamięta, że był pierwszym szkoleniowcem zawodników Unii Tarnów, której sekcja żużlowa powstała w 1957 roku. 12 lipca 1959 roku Nazimek zginął na torze w Rzeszowie podczas meczu Stali z Legią Warszawa. W V biegu tego meczu upadł na tor, po tym jak od jego motocykla oderwał się podnóżek, a jadący z tyłu Stanisław Kaiser nie zdołał ominąć leżącego. Dla upamiętnienia tego wspaniałego zawodnika i człowieka od 1983 roku w Rzeszowie odbywa się rokrocznie Memoriał Eugeniusza Nazimka

Nicki Pedersen

02.04.1977

W rzeszowskiej drużynie począwszy od 1990 roku jeździła cała plejada znakomitych zawodników zagranicznych, ale fenomenalny Duńczyk wydaje się być wśród nich prawdziwym ewenementem. I chociaż zakładał plastron z żurawiem tylko przez dwa lata w sezonach 2006-2007, to jednak jego występy na torze i charyzma na trwałe pozostaną w pamięci kibiców zespołu z ulicy Hetmańskiej, którzy to właśnie jego uznali za najlepszego żużlowca zagranicznego, jaki kiedykolwiek przewinął się przez rzeszowski team. Wpłynęła na to z pewnością postawa niesfornego, jeżdżącego niezwykle widowisko i bardzo ostro Nickiego  podczas meczów ligowych. Wygrywał bieg za biegiem, zdobywając nierzadko niemal połowę punktów zespołu. Był liderem z prawdziwego zdarzenia, którego zazdrościła drużynie Marmy cała ekstraliga. Warto podkreślić, że to właśnie w roku startów nad Wisłokiem Nicki Pedersen zdobył jeden ze swoich trzech tytułów indywidualnego mistrza świata, deklasując wprost konkurencje. „Power”, czy też „Latający Duńczyk”, jak określają go kibice ma też w dorobku Drużynowy Puchar Świata z reprezentacją Danii i wiele innych sukcesów, o których większość rywali może tylko pomarzyć.

Janusz Stachyra

01.07.1960

Wprawdzie jest wychowankiem klubu z Lublina,  ale większość swojej długiej, trwającej ponad 20 lat kariery, związał z rzeszowską Stalą, której barw bronił w latach 1981-1993 oraz 1997-2000. Sportowy los sprawił jednak, że mistrzem kraju był tylko raz, w 1996 roku wygrał ekstraklasę z Włókniarzem Częstochowa, dwa lata wcześniej z tą samą drużyną wywalczył Puchar Polski. Dla Stali wywalczył za to między innymi dwa razy z rzędu (lata 1989-1990) tytuł wicemistrza Polski Par Klubowych, był także członkiem zespołu, który zdobył brązowy medal Drużynowych Mistrzostw Polski w 1998 roku. Jako reprezentant kraju startował między innymi w eliminacjach mistrzostw świata. Janusz Stachyra pozostał w pamięci kibiców jako znakomity zawodnik ligowy, pewny punkt drużyny przez wiele sezonów, żużlowiec jeżdżący niezwykle widowiskowo i skutecznie. Jeszcze jako zawodnik rozpoczął pracę jako trener. Aktualnie rodzinne tradycje ojca kontynuuje jego syn Dawid, który w minionym sezonie reprezentował w polskiej I lidze barwy Lotosu Gdańsk.